Dwukrotnie przeszłam operację redukcji piersi - i wreszcie nauczyłam się kochać swoje piersi

Getty

Podjęcie operacji zmniejszenia piersi nie jest decyzją, którą podejmuje się pochopnie: jest ich niezliczona liczba
dokumenty do podpisania przed operacją, miliard pytań, na które należy odpowiedzieć w sali przedoperacyjnej i, oczywiście, faktyczna operacja, podczas której zazwyczaj jesteś w znieczuleniu ogólnym (nie jest to przypadkowa rzecz), najprawdopodobniej zastanawiasz się, czy będziesz być jednym z nielicznych z szacowanych 113 000 operacji rocznie, podczas których coś idzie nie tak.

A potem to tak, jakbyś przez tydzień stracił przytomność z powodu grypy, ale nie możesz podnieść rąk nad głowę i spuścić płyny ustrojowe do worków wiszących pod pachami. Możesz również nosić niezbyt pochlebny stanik chirurgiczny przez miesiąc (pomyśl biały i industrialny z panelami na rzepy z przodu i regulowanymi paskami na rzepy), a twoje piersi będą wszędzie pokryte brązowo-żółto-zielonymi siniakami.

Przy 5'4 'i 130 funtach, moja klatka piersiowa 32E sprawiła, że ​​poczułem się, jakbym był prawie wszystkimi piersiami.

cómo estar de humor para el sexo

Jednak zrobiłem to chętnie ... dwa razy. Miałem swoją pierwszą operację zmniejszenia piersi lub mammoplastykę redukcyjną, jeśli dostaniesz technikę, kiedy byłem 19-letnim studentem pierwszego roku w college'u - mając 5'4 'i 130 funtów, moja klatka piersiowa 32E sprawiła, że ​​poczułem się jakbym był ładny dużoalllllpiersi . Byłam tenisistką i ciągły dyskomfort piersi prześladował mnie na korcie i poza nim. Pomyślałem, że zejście do filiżanki C musi być odpowiedzią. Podkreśliłem swojemu lekarzowi, jak drobna chcę być na szczycie (jako przykłady przyniosłem nawet reklamy w czasopismach chudych modelek Dolce & Gabbana) i miałem nadzieję, że to dostanie - chirurdzy kosmetyczni wykorzystują swoją dyskrecję na sali operacyjnej, aby zdecydować, co jest najlepsze dla indywidualnego pacjenta. Pamiętam, że przed operacją pomyślałem, czy nie byłoby miło wyjść choć raz z treningu tenisowego i nie musieć usuwać bolesnych warstw asa
bandaże z mojej klatki piersiowej, które trzymały moje piersi na dystans? Tak, to byłaby odpowiedź na wszystko.

Potem czekałam, aż to uczucie szczęścia się wślizgnie. Ale kiedy spojrzałam w dół na moją spuchniętą, odbarwioną klatkę piersiową, wiedziałam, że moje piersi są nadal o wiele za duże. Mój lekarz powiedział mi, że obrzęk ustąpi, ale nawet po tym, jak początkowe wybrzuszenie pooperacyjne nieco się zmniejszyło, moje piersi nadal były masywne. Pomimo zachęcającego wskaźnika satysfakcji pacjentów - około80 procent pacjentów twierdzi, że są szczęśliwi rok po operacji- dziarski stojak pooperacyjny może w końcu zacząć opadać z powodu takich czynników, jak grawitacja, hormony i wiek.

Sześć miesięcy po operacji moje piersi po operacji były zdecydowanie obwisłe i nadal nie czułam się komfortowo z klatką piersiową. Tkanka piersi może odrosnąć, co, zdaniem lekarzy, występuje częściej u młodszych kobiet, a nawet minimalny przyrost masy ciała może często zwiększyć Twój rozmiar o jedną lub dwie filiżanki. Prawdopodobnie po operacji podniosłem się o rozmiar miseczki. Moja pierwsza prośba o zejście do miseczki C sprawiła, że ​​miałam piersi DD i byłam dość nieszczęśliwa. Dodajmy do tego wciąż wszechobecny ból pleców i obrzydliwe wołania kotów, które otrzymywałem, gdy nosiłem coś, co nie było, cóż, bluzą i wiedziałem, że muszę wrócić na drugą operację.

Powrót do chirurga plastycznego nie był łatwy. Zebranie się na odwagę zajęło mi trzy lata. Nadal nie czułam się pewnie w swoim ciele ani nie czułam się dobrze w skórze, więc schowałam klatkę piersiową pod grubymi, workowatymi bluzami i za dużymi polarowymi kamizelkami z działu męskiego. Przez łzy opowiedziałam to wszystko mojemu lekarzowi. Zgodziła się, że moje piersi są nadal duże jak na moją sylwetkę, że koszmar zwiotczenia jest prawdziwy, a druga operacja może bezpiecznie i skutecznie pomóc mi uzyskać mniejsze piersi, których pragnęłam.

Powrót do chirurga plastycznego nie był łatwy. Zebranie się na odwagę zajęło mi trzy lata.

qué hacer si tu pastel está poco cocido en el medio

Przed drugą operacją nie mogłem być bardziej zdenerwowany. Blizny po mojej pierwszej operacji nadal nie wyblakły całkowicie, a mój lekarz ostrzegł mnie, że druga operacja zaowocuje nowym, nowym zestawem blizn. Co jeśli nadal nie uzyskam pożądanych wyników lub, co gorsza, co jeśli uzyskamnigdyzamierzał czuć się swobodnie z moim ciałem?

Na szczęście moja operacja zakończyła się sukcesem - z minimalnymi bliznami, dzięki technice mojego lekarza. Siedząc topless w domu kilka dni po operacji, wpatrywałam się w swoje piersi. Przyzwyczajona do głębokich rowków, wytrzymałych ramiączek biustonosza odciśniętych na moich plecach, byłam zaskoczona, nie widząc śladów na moim ramieniu, kiedy delikatnie zerknęłam w lewo i w prawo. I kiedy kilka dni później skrzypiąco wykonałem pierwsze okrążenie wokół mojego mieszkania, poczułem się lżejszy. Tak zaznajomiony z pochylaniem się, by ukryć klatkę piersiową, prawie doprowadzono mnie do łez, kiedy zdałem sobie sprawę, że stół w jadalni nie jest już półką na moje potworne piersi, ale raczej miejscem, w którym mogłem dumnie siedzieć, spędzając czas z przyjaciółmi i rodziną.

Kilka miesięcy później, kiedy robiłem kilka okrążeń w parku przed treningiem tenisa, temperatura podniosła się do dusznych 90 stopni. Kiedyś robiłem ten sam bieg w bluzie, ale teraz spadłem dodobre sportowei cienki siatkowy zbiornik. Kiedy pot ściekał mi po klatce piersiowej, człowieku, czułem, że cały ten ból i wszystkie te rachunki za szpital są tego warte. Moje ciało w końcu poczuło się jak moje własne. Nie musiałem już rezygnować z moich ulubionych zajęć fitness, kiedy zapomniałem o drugim staniku sportowym, ponieważ wiedziałem, że inaczej będzie to zbyt bolesne. Nie musiałam rano tracić czasu na zastanawianie się, jak niezgrabnie wyglądałyby moje piersi. W końcu poczułem spokój z moimi piersiami, sobą, a nawet pomysłem - sapnięcie - sprintu tego ostatniego ćwierć mili z tym słabym czołgiem.